مقدمه: خوردگی شبکه های جمع آوری فاضلاب به خصوص در مناطق گرمسیری خسارات اقتصادی بزرگی را در سراسر دنیا به وجود آورده است. این مساله ایجاب می کند که به منظور پیشگیری از اتلاف هزینه های کلان، راهکارهای مناسب جهت مبارزه با خوردگی شناخته شود. روش کار: در همین راستا این تحقیق به منظور بررسی و مقایسه کاربرد مواد اکسیدکننده (کلر، پرمنگنات پتاسیم و پراکسید هیدروژن) جهت پیشگیری از خوردگی بیولوژیکی لوله های بتنی فاضلاب انجام گرفت و از میزان پتانسیل اکسیداسیون و احیا به عنوان یک شاخص جهت تعیین وضعیت موجود فاضلاب استفاده به عمل آمد برای هر غلظت به کار رفته 10 نمونه مدنظر قرار گرفت، میانگین پتانسیل اکسیداسیون و احیا قبل و بعد از افزودن مواد اکسیدکننده، پس از زمان تماس 15، 30، 45 و 60 دقیقه بررسی و ثبت شد. نتایج: غلظت لازم کلر، پرمنگنات پتاسیم و پراکسید هیدروژن جهت پیشگیری از احیا سولفات و پدیده خوردگی به ترتیب 50، 40 و 12 میلی گرم در لیتر حاصل شد و سرعت واکنش در مورد کلر و پرمنگنات سریع و در مورد پراکسید هیدروژن کندتر بود. در این مطالعه استفاده از پراکسید هیدروژن، هیپوکلریت کلسیم و پرمنگنات پتاسیم دارای اهمیت اقتصادی در پیشگیری از خوردگی نشان دادند. نتیجه گیری: توصیه می شود تا سایر روشهای پیشگیری از خوردگی مورد بررسی قرار گیرد تا با مقایسه آنها مناسب ترین روش پیشگیری از خوردگی بیولوژیکی لوله های بتنی فاضلاب به کار گرفته شود.

با توجه به اینکه یکی از اجزای اصلی شبکه های آب و فاضلاب، لوله ها می باشند و وظیفه اصلی انتقال آب و فاضلاب را بر عهده دارند، بنابراین انتخاب جنس لوله از لحاظ فنی، اقتصادی، مدیریتی، بهداشتی و زیست محیطی تأثیر به سزایی در هزینه اجرایی، طول عمر شبکه و نیز عملکرد شبکه خواهد داشت. انتخاب دقیق معیارهای قبل از انجام هر گونه تحلیلی اساسی ترین بخش تصمیم گیری است. در این تحقیق با بررسی جامع معیارهای تعیین کننده جنس لوله در طرحهای آب و فاضلاب در قالب معیارهای کلی ذکر شده، اولویت بندی معیارهای مهم در انتخاب جنس لوله در شبکه های آب و فاضلاب شهری با نظر سنجی از کارشناسان صنعت آب و فاضلاب به روش دلفی انجام و از بین 30 معیار منتخب، 19 معیار برای انتخاب جنس لوله در شبکه آب و 18 معیار برای انتخاب جنس لوله در شبکه فاضلاب برگزیده شد.

در حالت کلی، یافتن نقاط بحرانی با استفاده از روش های مختلف پیش بینی و استفاده از رویکردهای پیشگیرانه برای بازسازی زیرساختها، باعث کاهش هزینه ­ها می­ شود. در این تحقیق با محاسبه هزینه ­های مستقیم، دو سناریوی "تعمیر بهنگام" و "تعمیر پس از گسترش خرابی" برای تعمیر لوله­ های شبکه فاضلاب پیشنهاد شده است. به­ منظور ارزیابی این دو سناریو از اطلاعات شبکه فاضلاب منطقه دو اصفهان و حوادث رخ­داده در سال­ های 1393 تا 1396 در این منطقه، به­ عنوان مطالعه موردی، استفاده شده است. بدین منظور، با توجه به شکست­ های پیش بینی شده در این منطقه، اولویت­ بندی تعمیرات لوله ­ها با محاسبه هزینه ­های مستقیم نوسازی آنها تعیین و عملکرد دو سناریوی پیشنهادی، ارزیابی شده است. در این تحقیق از نتایج پیش­بینی شکست لوله ­ها با استفاده از روش برنامه­ ریزی ژنتیک استفاده شده است. نتایج نشان داد که هزینه تعمیر بهنگام (سناریوی اول) به­ علاوه هزینه ویدئومتری ((CCTV) Closed- Circuit-Television) لوله ­های آسیب ­دیده در سال ­های 1394 و 1395 و 1396 به ­ترتیب 3،267،691،765 و 2،511،871،958 و 1،392،675،650 ریال و در سناریوی دوم به ­ترتیب برابر 60،976،153،796 و 44،541،415،016 و 25،309،472،262 ریال بود. همچنین، هزینه بازرسی بخش­ های آسیب ­دیده شبکه به ­روش ویدئومتـری، در سال­ های 1394 و 1395 و 1396 نیز به ­ترتیب 281،547،850 و 202،630،600 و 112،412،600 ریال بود. مقایسه هزینه ­ها نشان­ دهنده آن است که با پیش ­بینی شکست لوله­ ها، مقادیر هزینه­ ها در سناریوی اول برای سال­ های 1394 و 1395 و 1396 به ­ترتیب 6/94 و 3/94 و 4/94 درصد نسبت به سناریوی دوم کاهش می ­یابد. همچنین در صورت پیش ­بینی شکست و حذف هزینه بازرسی در سناریوی اول، هزینه­ ها برای سال­ های 1394، 1395 و 1396 به ­ترتیب 61/8، 06/8 و 07/8 درصد کاهش می ­یابد. به عبارت دیگر، بررسی نتایـج نشان می­ دهد که با انجام تعمیــرات بهنگام (سناریوی اول) از وقوع حـوادث ناگهانـی و خسارات ناشـی از آن جلوگیــری می ­شود و هزینه­ ها به شکل قابل ملاحظه ای کاهـش می­یابد.

در شرایط حاضر، پلی وینیل کلرید(PVC) یکی از ارزشمندترین محصولات صنعت پتروشیمی است. به طور کلی، بیش از نیمی از PVC تولیدی در ساختمان سازی استفاده می شود. در دهه های گذشته، به دلیل مزایای بسیار، به عنوان یکی از محصولات غالب به کاررفته در سامانه های فاضلاب تبدیل شده است. با این حال، از آنجا که این لوله های فاضلاب برای دهه ها در یک محیط مهاجم فاضلاب کار می کنند، اخیرا نگرانی درباره طول عمر آن ها افزایش یافته است. در این راستا، عوامل اصلی و سازوکارهای اثرگذار بر طول عمر لولهPVC، همراه با روش های فعلی تخمین طول عمر و محدودیت های آن ها در این مقاله بحث شده است. بررسی مطالعات موردی مربوط نشان می دهد، تخریب مواد، در صورت وجود، به آرامی رخ می دهد. با این حال، بازرسی های انجام شده از برخی خطوط فاضلاب در کشورهای مختلف نشان می دهد، نقص های شدید ظاهرشده در لوله ها با شتاب زیاد و غیرمنتظره ای رشد می کند. دلیل اصلی این تفاوت بین مطالعات و عمل، این واقعیت است که آزمون جامع مواد لوله های فاضلاب PVC به ندرت در منابع یافت می شود، اگرچه برای ارزیابی قابل اعتماد وسعت تخریب و منابع آن ضروری است.

فاضلاب تازه دارای مقداری اکسیژن است که با گذشت زمان و در طول خطوط فاضلاب، صرف اکسیداسیون مواد آلی می شود و در نهایت با مصرف شدن اکسیژن و بدنبال آن ایجاد شرایط بی هوازی و شروع فرایند احیا سولفات ها و فعل و انفعالات متعاقب آن، خسارات اقتصادی و اکولوژیکی عظیمی وارد می شود.این تحقیق به منظور بررسی میزان مصرف اکسیژن محلول در طول خطوط شبکه های جمع آوری فاضلاب صورت گرفت. در این راستا خط اصلی تصفیه خانه فاضلاب صاحب قرانیه تهران به طول 863 متر و با قطر 300 میلی متر به عنوان پایلوت انتخاب و در 10 نقطه از طول خط اصلی میزان اکسیژن محلول به روش ید و متری وینکلر از ابتدا تا انتهای شبکه از 2.73mg/l به 1.5mg/l  کاهش یافت و نسبت h/D از 4.5 درصد تا 29.7 درصد بدست آمد که افزایش نسبت h/D با Do نسبت عکس داشت، BOD5 در ماه های مختلف سال اندازه گیری شد و احتمال وقوع 50 درصد BOD5 که معادل میانگین BOD5 می باشد 194 میلی گرم در لیتر به دست آمده ضمن اینکه درجه حرارت متوسط فاضلاب 20.3 درجه سانتی گراد برآورد شد که با میانگین سرعت 2.05 متر بر ثانیه میزان کاهش اکسیژن در خط اصلی شبکه 8.99 میلی گرم در لیتر در ساعت به دست آمد.می توان با استناد به مقادیر مصرف اکسیژن در خطوط شبکه های مختلف تمهیدات لازم را در جهت پیشگیری از شرایط بی هوازی و متعاقب آن تولید گاز سولفید هیدروژن و پدیده خوردگی به کار گرفت.

در روش آبیاری زیرسطحی لوله تراوای بومی، آب مورد نیاز درختان از طریق لوله­های پی­وی­سی سوراخ­دار پوشیده با پارچه پلاستیکی و مدفون در مجاورت ردیف درختان، مستقیماً در اختیار ریشه قرار می­ گیرد. این پژوهش میدانی برای تعیین پارامترهای آبیاری و هیدرولیکی این سامانه، در پایلوت­های اجرا شده در باغ­های پسته انجام و تغییرات زمانی فشار آب در طول خط لوله تراوا (لترال) با قطر 63 میلی­متر در فرایند آبیاری پنج پلات با ردیف­های 50  تا60 متری و دبی آبیاری 6/1 تا 75/3 لیتر بر ثانیه اندازه­گیری شد. مشخص گردید که زمان پرشدن خط لوله تراوا متناسب با طول ردیف درختان و چگالی سوراخ­ها (تعداد سوراخ­ها در واحد طول لوله) افزایش، ولی با افزایش دبی ورودی به خط کاهش می­یابد. هم­چنین، فشار موضعی آب در هر نقطه از خط با گذشت زمان افزایش می­یابد. نتایج نشان داد که تغییرات فشار موضعی آب در طول خط لوله در شرایط پایا رامی­توان بخوبی با تابع نمایی کاهشی، برازش کرد (ضریب تعیین رگرسیونR2 در گستره 99/0 -96/0) و مشخص شد که، فشار آب در ابتدای خط (هد) متناسب با دبی ورودی به خط، از 33 تا 76 سانتی­متر آب افزایش می­یابد. بررسی معادله توانی تراوایی –  فشار نشان داد که متوسط تراوایی (دبی­تراوش از واحد طول) خط لوله لترال در گستره 27 تا 75 میلی­لیتر بر ثانیه در متر و متناسب با دبی ورودی افزایش می­یابد و به چگالی سوراخ­ها (در گستره 10 تا 27)  بستگی ندارد و اینکه با کاهش دبی ورودی، تغییرات نسبی تراوایی نیز کاهش و یکنواختی توزیع آبیاری مطلوبتر می­باشد.